در اردوهای راهیان نور تو هجرت می کنی تا از خود به خدا برسی، پس بگذار قبل از رسیدن به سرزمین نور یک بار دیگر مناطق را با هم مرور کنیم.

دوكوهه:

دو كوهه پادگانيست در ۷ كيلومتري شهر انديمشك در شمال خوزستان. این پادگان داراي چندین ساختمان ۵ طبقه است و در زمان جنگ محل اسکان اولیه و آماده سازی تمام نیروهایی (و البته شهدایی) بوده است که از تهران عازم مناطق عملیاتی می شدند. علاوه بر آن ساختمان هایی که پیکره زنده دوکوهه هستند و اگر رفته باشی متوجه شدی که همچنان زنده اند و با تو نجوا می کنند، حسينيه ای هم در قلب دوكوهه واقع شده است، بهتر بگويم خود آن حسینیه قلب دوکوهه است. چه كسي از ياد مي برد كه آن حسينيه با آن وسعت حتي نمي توانست جسم رزمندگاني را كه براي نماز شب با آن هم نشين مي شدند را در خود جاي دهد، چه رسد به روح آنان.

مگر مي شود از ياد برد كه محمد ابراهیم همت در همين پادگان آموزش نظامي ديد و از يك بسيجي ساده به فرماندهي لشكر رسيد و سپس پر كشيد و آسمانی شد.

مگر مي شود نشنید هياهوي رزمندگان در ساختمان های دوکوهه را. هنوز هم وقتی تنها وارد این ساختمان هایی می شوی که ظاهرا در حال فرو ریختن است، وقتی خوب گوش می کنی، صدای آن هیاهو ها را می شنوی، همین موقع است که گویی قلب تو در این ساختمان ها فرو می ریزد.

شايد فرصت اقامت تو هم در دوکوهه كم باشد، ولي یادت باشد زمين صبح گاه آن را از دست ندهی. اگر در آنجا سر به سجده بگذاري هنوز صداي مرداني را مي شنوي كه هنگام صبح دور تا دور آن می دویدند و یک صدا فریاد می زدند: ((اللّهْمُ اجًعُلْ صَباحَنا صَباحُ الْاَبْرارً...)). در زمين صبح گاه آسمانِ شب صحنه هايي را به خود ديده است كه خورشید با همه غرورش از ديدن آن صحنه ها محروم بوده است. شب هاي جمعه و دعاي كميلش، شب هاي تاريك و بيابان هاي اطراف گردان تخريب و ناله هاي رزمندگان در قبر. هنوز هم اگر خوب بگردی، اطراف ساختمان گردان تخریب آثاری این قبرها را خواهی دید...

و اكنون پس از گذشت 20 سال دوکوهه همچنان محليست براي آمادگي جهت حمله، اما نه حمله به دشمن برون بلكه به دشمن درون و نفس سركش. پس تو هم بیا به دوکوهه و برای جهاد اکبر آماده شو، زیرا هنوز معلوم نيست كه تو کی و كجا به معراج مي روي؛ و بدان تا عاشقي در جهان هست دوكوهه همان دوكوهه ۵۹ تا ۶۷ است و به حق می توان اینچنین بر دو کوهه سلام داد:

دوکوهه السلام ای خانه عشق...