با یاد خدای مهربان

شبی که توی پادگان ابوذر بودیم رو یادتونه؟
گفتن توی این ایّام، آخرین رزم شب هستش که داره اجرا میشه
سوار بر همون ماشینهایی شدیم که رزمنده ها رو سوار بر اونها برای رفتن به منطقه می دیدیم!!!
اول پسرا و آقایون
بعدشم ماها
حرکت کردیم
فقط یادمه که خیلی تا کید می کگردن که به آسمون پر ستاره اینجا دقت کنیم
که دیگه به راحتی چنین چیزی رو نمی بینیم
خلاصه رسیدیم
باز هم تاکید می کردن اونایی که ناراحتی قلبی دارن
دچار اضطراب میشن
نیان اگه هم تا اینجا اومدن
دیگه ادامه راه رو همراه ما نباشن
تمام وسائل واقعی بود
اول از همه قرار بود با گلوله تانک پذیرایی بشیم
فقط مدام تاکید داشتن که برای آسیب ندیدن پرده گوش،دهانمون رو باز بذاریم
توی اون تاریکی شب که نور ماه روشنی کمی بهش داده بود
یه چند نفری از عزیزان پاک و مخلصی که به راحتی اخلاص رو از نوع حرف زدنشون میشد فهمید
برامون صحبت کردن و گفتن که از دوران جنگ به بعد هم این سنگرها خالی نمونده و افرادی هستند که
هنوز هم از این مرزها محافظت می کنن
و برای مقابله با هر نوع تجاوزی آماده و جان بر کف هستن
و گفتن که ما منتظر دریافت رمز عملیات امشب هستیم که به ما بگن
و پس از چند لحظه یکیشون گفت که به وضوح الان رمز امشب رو شنیدم:::!!!
یا علی بن موسی الرضا(ع)
(همون که چند شب بعد چند تا از بچه هامون رو انتخاب کرد و به پابوسش برد
خلاصه اولین گلوله تانک زده شد
فقط خدا می دونه که قلبامون چه حالی پیدا کرد
تازه می فهمی که گلوله تانک یعنی چی
چطور وقتی گلوله تانک به یکی می خورد،دیگه هیچی ازش باقی نمی موند
و خدا وجودش رو از این عالم خاکی یدفعه می برد
چند تا که گلوله تانک زده شد(به طرف خاکریزهایی که از ما فاصله داشتن)
گرد و غبار شدیدی به طرف ما اومد
به طوری که  وارد دهانمون شد
و ما که قرار بود دهانمون رو باز بذاریم
از شدت خاک ه لحظه ای بستیم
و همون موقع گلوله بعدی زده شد
و متوجه گوشم شدم  که یه طوری شده بود
ترسیدم که نکنه....!!!
با چه مصیبتی تونستم دهانم رو باز نگه دارم که گوشم سالم بمونه
خود به خود این لحظه ها پای مقایسه به میون میاد
که شهدا و جانبازا پس چی
اونا که...!
همینجاها بود که یکی از پسرا داد زد::::::بزن ماسکُ ... شیمیایی زدن!!!
(واسه همون گرد و غبارا که حتی دید توی همین نور ماه رو هم مشکل می کرد)
و توی این حال ترس و هول و ولا،خنده ای  که خودشم تعجب می کرد الان اینجا چی کار داره
اومد روی لبای ما نشست
و نوبت رسید به دویدن ما در دو صف از شیارهایی که بر روی کوههاش،دوشکارهایی مستقر بودن
و نوبت به نوبت که از پایین پای اون کوهها میگذشتیم که رو به بالا (نه به طرف ما)شلیک می شدن
حتی صداش هم وحشتناک بود
و من که خواستم رو به صدا و دوشکارها برگردم و نگاشون کنم
دیدم که یه ترسی به راحتی اجازه این کار رو به من نمیده
که نکنه به چشمم بخوره
نکنه به صورتم بخوره و بلاخره با کلی جدل با خودم با چشمایی که از ترس خوب باز نمی شد نگاههایی بهشون انداختم(در حال دویدن)
تازه سنگها و تخته سنگهایی که زمین زیر پامون رو سنگفرش کرده بود
مجبورمون می کرد که بیشتر جلوی پامون رو نگاه کنیم
ولی همین ترس  از تیر خوردن ها(اونم تیرهایی که به طرف ما نبود)
....دیدم که دارم اشک می ریزم و می دوم
که خدایا پس اونایی که همین مسیرها رو می رفتن
ولی به طرفشون شلیک می شد
دنبالشون بودن
پس اونا چی؟
اونا چه جرأتی داشتن!!!
چرا می رفتن
چرا
چرا
چرا
خلاصه دویدن ها شلیک ها و... تموم شد
یه جایی که نور ماه بیشتر خودنمایی می کرد نشستیم روی سنگ و خاکها
توی دل شب(حال عجیبی بود)
و یه بزرگواری که اسمش یادم نیست اومد برا صحبت
که فکر نکنم خونی از دماغ کسی ریخته باشه
فکر نکنم کسی زخمی برداشته باشه
فکر نکنم کسی دنبالتون بوده باشه
اما اون موقع ها...
آره خیلی هاشون از همه چیزشون گذشتن و رفتن
و خیلی هاشونم هنوز با آثارش دارن می جنگن و تحمل می کنن
به قول این شعر تلویزیون:::
مگه اونا دل نداشتن
واقعا مگه اونا آرزو نداشتن
دوست نداشتن که به دور از تمام این دغدغه  و سختی ها،به راحتی زندگی کنن!
الان چی؟
امروزه هم خیلی ها این دغدغه ها رو کنار گذاشتن و چسبیدن به این چند روز دنیا
و سعی کردن که آخرت رو به فراموشی بسپارن
ولی مطمئنم که خودشونم ناراحتن
اون شب می گفتن از مهدی فاطمه(عج)
که هر روز منتظره تا تو برگردی به سمتش
اون منتظره تا ما برگردیم به سمتش

اینم قسمت حرف دل برای قافله انتظاریها...

سلام

منم یکی زائرای قافله انتظار هستم!
من مطمئنم همه ی ادمایی که تو این دوتا اتوبوس حاضر بودند، از طرف شهدا دعوت شده بودن!

و وقتی هم که کسی رو خود شهدا دعوت کرده باشند امکان نداره که از قافله عقب بمونه!
مثله اونایی که فقط 5 دقیقه قبل از حرکت به مقبره الشهدا رسیدند!
یا کسایی که از وسط شهر تهران و بعضی هایی که خروجی تهران و حتی کسایی وسط اتوبان تهران،قم ! و یا اونایی که از قم به این قافله ملحق شدند.........

همشون با یک دنیا حرف نگفته برای مردم و یه سفره ی دل باز شده با شهدا این سفر رو شروع

و به اتمام رسوندند

بسم رب ّ المنتظرين

برنامه فعلي وبلاگ::::

ان شا الله  درج عنايات و كمكهايي كه هر كدام براي آمدن به اين اردوي معنوي داشتيم

به قول خادم پادگان ابوذر(دوكوهه غرب) شب قدر، براي شما؛ اومدن به اينجا ثبت شده

 بود ، شما دعوت نامه كتبي شهدا رو داشتيد كه توي اين ماه عزيز رجب اينجا پا گذاشتيد

مردي كه خودش رو آدم مومن و خوبي مي دونست وقتي خبر ازاومدن سيل رو بهش ميدن

ميگه من آدم خوبيم و حتما خدا كمكم مي كنه

و همراه ساير اهالي ،اونجا رو ترك نمي كنه

و اونا بهش ميگن كه پس با ما بيا بالاي كوه تا در امان باشي

باز هم گوش نمي كنه

ميگه نه من بنده خوب و مومن خدا هستم

حتما خدا كمكم مي كنه!!!

خلاصه آب كم كم بالا مياد و تا گردن و لب زير آب بوده كه با هلي كوپتر ميان كه بهش كمك

كنن ولي باز هم با اونها نمي ره و ميگه چون من بتده مومن و خوبي هستم خدا خودش به من

 كمك مي كنه بالاخره آب بالا مياد و اين مرد مومن مي ميره...!

وقتي كه پيش خدا مي برنش  به خدا ميگه:

خدايا براي چي كمكم نكردي

چرا نجاتم ندادي

خدا بهش گفت:

من توسط بنده هام صدات كردم و خواستم كمكت كنم

چند بار از طريق هاي مختلف اومدم كه دستت رو بگيرم ولي تو توجه نكردي.........

و حالا قصّه ما:::(عنایت اول) 

آره من هم ديگه تا آخرين روز بعد از كلنجار رفتن با خودم تصميم گرفته بودم نيام غرب

ولي يكي تماس مي  گرفت

 و از تصميم قاطعش براي رفتن مي  گفت

بيسيمچي پيامك مي داد  و از برپايي بزم و مهماني شهدا مي گفت

مي گفت كه دعوت نامه داري

جا نموني

تا در بازه بجمب كه عقب نموني

و ....

به  خودم اومدم

و من ياد اين جريان افتادم

كه اين صداي دعوت خداست از زبان بنده هايش

و تصميم گرفتم كه بيام

و مشكلاتم رو به خدا سپردم

و به دنبال كارهاي اين سفر رفتم

و دوباره خودم رو همراه قافله انتظار ديدم!!!

الهي شكر