این زمین را عشق سودا کرده است

این زمین را اشـک معنا کرده است

این زمین را خون روایت کرده است

عشق را مجنون حکایت کرده است

این زمین تفتیـده با درد و بـلاست

کربــلا اینجـاست یـاران کربـــلا

زمـان: ۲۷ اسفـند لغـایت ۲ فـروردین ۱۳۸۷

پایگاه مقاومت بسیج شهید دکتر اسکندری با همکاری گروه فرهنگی یاران خمینی(ره) و کانون فرهنگی هنری رهپویان وصال شهدا،در نظر دارد تا به کمک خادمین باتجربه و مستعد خود با برگزاری سلسله اردوی های راهیان نور به بازسازي كامل لحظه‌ها و صحنه‌هاي دفاع مقدس به منظور حفظ، تحكيم، تعميق، انتقال، توسعه و تداوم فرهنگ و ايثار و مقاومت و آثار وقايع حماسي و حماسه سازان دوران دفاع مقدس بپردازد.  همچنین به طور اهداف کلی برگزاری اردوی راهیان نور عبارتند از :

۱- قدم نهادن بر سرزمین نور جهت بهره گیری از معارف ناب دفاع مقدس با رویکرد انفعالانه و بیان نسل امروز

۲- معرفی ملموس الگوهای تربیت یافته معارف ناب دفاع مقدس

۳- ایجاد آمادگی در شرکت کنندگان برای کارهای گروهی و دفاعی برای دفاع از تهدیدات احتمالی

۴- مقابله با تحریفات و شبهات در زمینه دفاع مقدس با بیان اقناعی وقایع و حقایق دفاع مقدس و تبيين عزت، عظمت و اقتدار ملت ايران

 انقلاب اسلامی ایران انقلابی است فرهنگی که در دوران دفاع مقدس این فرهنگ به صورت بسیار برجسته ای ظهور و بروز داشت و اوج آن پرورش جوانان خداجوی بسیجی بود که به تعبیر مقام معظم رهبری فتح الفتوح  امام خمینی(ره) می باشد. بدین سان این ضرورت احساس می گردد که می بایست  با نگاهی جدید و  ژرف نگر به معارف دوران دفاع مقدس، این فرهنگ ناب با استفاده از راهکارهای مناسب به طور اخص به آینده سازان  این انقلاب، یعنی قشر جوان منتقل گردد.

هشت سال دفاع مقدس تاريخي است غرور آفرين و جاويدان براي ملت انقلابي ايران؛ تاريخي كه لحظه لحظه آن را عاشقانه سوختند، عارفانه پرداختند، سرشار از حماسه كردند و با خون بر لوح زمان نگاشتند.

اين تاريخ با شكوه و آموزنده را نبايد تنها در لابلاي صفحات كتب جستجو كرد و يا فقط از زبان‌ها شنيد و يا در تصويرها ديد، بلكه بايد آن را از نزديك با تمام وجود درك و دوباره با آن زندگي كرد. در اين راستا پایگاه مقاومت بسیج شهید دکتر اسکندری با همکاری گروه فرهنگی یاران خمینی(ره) و کانون فرهنگی هنری رهپویان وصال شهدا، در نظر دارد تا با بهره گیری از تجارب و توانمندی های خادمین خود، به برگزاری مستمر اردوهاي بازديد از مناطق عملياتي غرب و جنوب كشور بپردازد و زمان ارزشي ديروز را به زمان امروز پيوند دهد و تاريخ حماسه و فرهنگ شهادت را به نحو شايسته‌اي به نسل جوان بنماياند.

 (سید علی)

فرزندم؛ یاد باد آن روزگاران یاد باد

بارها بارها از مقام مادر گفتيم از صبوري و مهرباني‌اش از نجابت دستان آسماني‌اش اما نگفتيم آنكه عزيز كرده سال‌هاي جواني اش را به مسلخ عشق مي‌فرستد در دلش چه غوغايي است مگر مي‌شود جوان رعناقامتت را پاره جگرت را به ميان آتش بفرستي، بي‌خيال روزگار را سپري كني.

حاجيه خانم سيده هنده حسيني مادر شهيدان محمد و جابر آقاجاني خاطرات آن روزهايش را برايمان به تصوير مي‌كشد. محمد طاقت ديدن دستان تاول زده‌ام را نداشت. خيلي كوچك بود يكبار گفت:«مادر ما حاضريم گرسنه بمانيم ولي شما كارگري نكنيد جابر مسئول پايگاه بسيج محل بود. و محمد قاري قرآن و چه صوت زيبايي داشت هنوز هم قرآن محمد را روي طاقچه خانه مي‌گذارم تا هروقت دلم براي ديدنش تنگ مي‌شود به ياد او چند آيه بخوانم.

از كدام‌يك از پاره‌هاي جگرم بگويم از جابر بگويم كه يكبار كت و شلوار زيبايي پوشيد و گفت:«مادر الان داماد شدم انگار دنيا را به من داده بودند شوخي او را جدي گرفتم و صحبت ازدواج را پيش كشيدم اما او دلش جاي ديگري بود خنديد و گفت:«مادر حجله سنگر و همسر من تفنگ است».

و حالا هميشه حسرت مي‌خورم چرا او را در لباس دامادي نديدم. جوان بود و شوق زندگي داشت. هردو از كنارم پر كشيدند آرام خودم خواسته بودم خودم آن‌ها را به قربانگاه فرستادم. تا اسماعيلي شوند براي حسين زمان حتي يادم هست وقتي جابر به مرخصي آمد. گفتم:«چرا آمدي مگر نرفته بودي كه شهيد شوي؟ آن روز همه به من با تعجب نگاه كردند.

جابر گفت:«انشاالله شهيد مي‌شوم مادر» شايد غريب باشد كه خودت فرزندت را به پيشواز مرگ بدرقه كني. اما با صلابت بدرقه كردم جابر به قولش عمل كرد و در عمليات كربلاي ۵ آسماني شد.

اما خبر شهادت محمد پاهايم را ناتوان ساخت. در بازار فروش اباالفضل العباس (ع) اقتدا كرد. دركردستان با دستهاي شكسته و چشمان از حلقه بيرون آمده به استقبال مرگ سرخ شتافت.

حاجيه خانم هنوز هم يك آسمان صبر در سينه دارد و يك كهكشان اميد در نگاهش موج مي‌زند.

راوي:بانو سيده هنده حسيني

در اردوهای راهیان نور تو هجرت می کنی تا از خود به خدا برسی، پس بگذار قبل از رسیدن به سرزمین نور یک بار دیگر مناطق را با هم مرور کنیم.

دوكوهه:

دو كوهه پادگانيست در ۷ كيلومتري شهر انديمشك در شمال خوزستان. این پادگان داراي چندین ساختمان ۵ طبقه است و در زمان جنگ محل اسکان اولیه و آماده سازی تمام نیروهایی (و البته شهدایی) بوده است که از تهران عازم مناطق عملیاتی می شدند. علاوه بر آن ساختمان هایی که پیکره زنده دوکوهه هستند و اگر رفته باشی متوجه شدی که همچنان زنده اند و با تو نجوا می کنند، حسينيه ای هم در قلب دوكوهه واقع شده است، بهتر بگويم خود آن حسینیه قلب دوکوهه است. چه كسي از ياد مي برد كه آن حسينيه با آن وسعت حتي نمي توانست جسم رزمندگاني را كه براي نماز شب با آن هم نشين مي شدند را در خود جاي دهد، چه رسد به روح آنان.

مگر مي شود از ياد برد كه محمد ابراهیم همت در همين پادگان آموزش نظامي ديد و از يك بسيجي ساده به فرماندهي لشكر رسيد و سپس پر كشيد و آسمانی شد.

مگر مي شود نشنید هياهوي رزمندگان در ساختمان های دوکوهه را. هنوز هم وقتی تنها وارد این ساختمان هایی می شوی که ظاهرا در حال فرو ریختن است، وقتی خوب گوش می کنی، صدای آن هیاهو ها را می شنوی، همین موقع است که گویی قلب تو در این ساختمان ها فرو می ریزد.

شايد فرصت اقامت تو هم در دوکوهه كم باشد، ولي یادت باشد زمين صبح گاه آن را از دست ندهی. اگر در آنجا سر به سجده بگذاري هنوز صداي مرداني را مي شنوي كه هنگام صبح دور تا دور آن می دویدند و یک صدا فریاد می زدند: ((اللّهْمُ اجًعُلْ صَباحَنا صَباحُ الْاَبْرارً...)). در زمين صبح گاه آسمانِ شب صحنه هايي را به خود ديده است كه خورشید با همه غرورش از ديدن آن صحنه ها محروم بوده است. شب هاي جمعه و دعاي كميلش، شب هاي تاريك و بيابان هاي اطراف گردان تخريب و ناله هاي رزمندگان در قبر. هنوز هم اگر خوب بگردی، اطراف ساختمان گردان تخریب آثاری این قبرها را خواهی دید...

و اكنون پس از گذشت 20 سال دوکوهه همچنان محليست براي آمادگي جهت حمله، اما نه حمله به دشمن برون بلكه به دشمن درون و نفس سركش. پس تو هم بیا به دوکوهه و برای جهاد اکبر آماده شو، زیرا هنوز معلوم نيست كه تو کی و كجا به معراج مي روي؛ و بدان تا عاشقي در جهان هست دوكوهه همان دوكوهه ۵۹ تا ۶۷ است و به حق می توان اینچنین بر دو کوهه سلام داد:

دوکوهه السلام ای خانه عشق...